ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରାଉଜରରେ ଏହି ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ।
ସାଗର ବେଳାର ଶାମୁକା ଟିଏ ମୁଁ
ଅତୀତ ଭୁଲି ପାରୁନି
ଏ ବାଲୁକା ପରେ ସ୍ମୃତିର ମନ୍ଦିରେ।
ନିଜକୁ ଖୋଜି ପାରୁନି ।।।
କେତେ ଯତନରେ ସାଇତି ଥିଲି ମୁଁ
ଗୋଟିଏ ବୋଲି ମୁକୁତା
କେଜାଣି କେଉଁଠି ଝରି ଗଲା ପୁଣି
ବୁଝିଲାନି ମନ ବ୍ୟଥା
ସମୟ ଢେଉ ଯେ ପ୍ରତାରଣା କଲା
ମନ କଥା ବୁଝିଲାନି ।।
ଏ ବାଲୁକା ପରେ ସ୍ମୃତିର ମନ୍ଦିରେ
ନିଜକୁ ଖୋଜି ପାରୁନି(ଘୋଷା)
ମୁକୁତା ବିନା ମୁଁ ଦୁନିଆରେ ଖାଲି
ଅପବାଦ ମୁଁ ଲଭିଛି
ଜାଣି ମୁଁ ପାରୁନି କେଜାଣି କେଉଁଠି
କେମିତି ଭୁଲ କରିଛି
ଜାଣିଛି ଦୁନିଆ ମୁକୁତା ବିହୁନେ
ଶାମୁକା ବଞ୍ଚି ପାରେନି ।।
ଏ ବାଲୁକା ତିରେ ସ୍ମୃତିର ମନ୍ଦିରେ
ନିଜକୁ ଖୋଜି ପାରୁନି
ନିଜକୁ ଖୋଜି ପାରୁନି।।।।।।
Monalisa Dash
July 30, 2017 at 6:12 pm
beautiful
Bhatta Hansdah
July 14, 2017 at 12:58 pm
Wooh.. what a nice poem…
Saroj mahapatra
July 13, 2017 at 3:06 pm
So nice….
Ramakanta
July 13, 2017 at 10:05 am
congratulation gopal Bhai.
Niraj rana
July 13, 2017 at 9:51 am
Nice
Ashok kumar
July 13, 2017 at 8:34 am
Nice
bishakha
July 13, 2017 at 6:51 am
Nice thought
Rashmi Ranjan Behera
July 12, 2017 at 11:35 pm
khub sunder
upasthapana jogopa jogi
Rudra
July 12, 2017 at 8:27 pm
Very nyc