ଲୋକେ ଥିଲେ ଜଣେ,
ଜନମିଲେ ଦିନେ
ଘରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇ,
ଗଢ଼ଣ ଦିହିଁଙ୍କ
ଦେଖାଯାଏ ଏକ,
ସହଜେ ବାରି ହୋଇ ।

ଆଗେ ଜନମିବା
ପୁଅର ବରନ
କଳା ମିଚିମିଚି ଦିଶେ,
ସାନ ପୁଅ ଦେହ
ଗୋରା ତକତକ,
ଫୁଟିଲା ମାଳତୀ କି ସେ ।

କାଳିଆ, ବଳିଆ
ଦୁଇ ପୁଅ ନାଆଁ
ଦେଲେ ବାପା ଶରଧାରେ,
ତଥାପି ସମାନ
ଭାବ ନ ରଖନ୍ତି
ବାପା ଦୁଇ ପୁଅଠାରେ ।

ସାନ ପୁଅଠାରେ
ସେନେହ ଅଧିକ
ପାଶେ ଥିଲେ ହୋଇ ଖୁସି,
ମନ ଫୁଲାଣିଆ
ଗୀତ ଗାଉଥାନ୍ତି
କହୁଥାନ୍ତି କଥା ହସି ।

ବଡ଼ପୁଅ ଆସି
ବସିଲେ ପାଶରେ
ବାପ ମୁହଁ ଯାଏ ଶୁଖି,
କାଳିଆଟା କିଆଁ
ଘରୁ ଯାଉ ନାହିଁ,
ଏ କଥା ମନରେ ରଖି ।

ଦିନେ ଦୁଇ ଭାଇ
ବାପା ପାଶେ ଯାଇ
କହିଲେ ସେନେହ ଭରେ-
ଏପରି କିପାଇଁ
ଭେଦଭାବ ତୁମେ
ରଖ ଦୁଇ ପୁଅଠାରେ ।

ଦୁଇ ଭାଇ ଆମେ
ଲୁଚକାଳି ଖେଳ
ଖେଳୁଅଛୁ ଶରଧାରେ,
କାଳିଆ ଲୁଚିଲେ
ତାକୁ ନ ଦେଖିବ,
ବଳିଆ ଥିବ ପାଶରେ ।

ପାଳି କରି ଆମେ ଯାଇ ଆସୁଅଛୁ,
ବୁଝ, ହେ ବାପା, ଏତିକି,
ଦୁଇ ପୁଅଠାରେ
ସମାନ ସେନେହ
ରଖିବା ଉଚିତ ନିକି ।