ନିଦାଘ ପଛରେ ଓହ୍ଲାଉଛୁ ତୁହି
ବରଷାରାଣୀ ତୋ ନାମ
ନୂତନ ସର୍ଜନା କରିବାକୁ ଆଗୋ
ମଣିଥାଉ ନିଜ କାମ । (୧)
ଧରଣୀ ଜନନୀ ପାଇଥାଏ ପ୍ରାଣ
ପାଇଲେ ତୋର ପରଶ
ଶ୍ରୀଷମ ଉଷ୍ମତା ଭୁଲିଯାଏ ସେହୁ
ହୋଇଲେ ତୁ ଗୋ ପ୍ରବେଶ । (୨)
ତୋହରି ପାଇଁ ତ ପୃଥ୍ୱୀରେ ଉଦ୍ଭିଦ
ଆନନ୍ଦରେ ବଢ଼ିଥାଏ
ଜଳ, ଖାଦ୍ୟ ପାଇ ମାଟିରୁ ସେ ପୁଣି
ଫୁଲ, ଫଳ ଦେଇଥାଏ । (୩)
କୃଷକ ପାଇଁ କି ତୁହିଁ ଆହ୍ଲାଦନ
ଅଟୁ ପୁଣି ତା’ର ପ୍ରାଣ
ତୋ ବିନା ସେହୁ କି ଆରମ୍ଭି ପାରିବ
ତାହାର ଯେ ଚାଷକାମ । (୪)
ଏତେ ଗୁଣରୁ ଲୋ ବରଷା ରାଣୀ ତୁ
ସକଳ ଋତୁଙ୍କ ସାର
ଶସ୍ୟ ଯେ ଶ୍ୟାମଳା ହୋଇଥାଏ ଧରା
ପଟାନ୍ତର ନାହିଁ ତୋର । (୫)
