କୁଆଡେ ଯିବି ମୋ ଅବସର ଦିନାନ୍ତେ, ଯଦି
ନିଛାଟିଆ ବିଲବାଟେ ସ୍କୁଲ ଆଡେ ଯାଏ ତେବେ
ଲୋକେ କହିବେ ଶେଷଥର ପାଇଁ
ନିଜର ଚଗଲାପଣକୁ ଖୋଜିବା ସକାଶେ ଆସିଛି ।
ଚିତ୍ତ ଚଞ୍ଚଳଥିଲା ଡର ଛାୟା ଲିଭିଥିଲା,
ଲଗାମ ନଥିବା ଶିଶୁମନର ସାହସ
ଜୀବନକୁ କରିଥିଲା ବିରାମ ହୀନ ।

ସତେ ଯଦି ସିନେମା ହଲ ଆଡେ ଯାଏ ତେବେ
ହୁଏତ ଲୋକେ ହସି କହିବେ ଯୁବା ବେଳେ
କେତେ ଯୌବନାକ୍ରାନ୍ତ ସିନେମା ଦେଖିଥିବେ ।
ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ଏକ ଅବିଶ୍ୱାସ, ପରଦାରେ ନାୟିକାର ନୃତ୍ୟ
ଜଗତଯାକରେ ତାରି ନୃତ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା ।
ମୋ ଅବସର ଦିନାନ୍ତେ ଯଦି ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ତାହାହେଲେ
ସମାଜ ଭାବିବେ ମୁ ଅପରିମିତ ସୁଖସନ୍ତୋଷର ଜନକ,
ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ପରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ହାତଠାରି ଡାକିବା ପରେ
ଲୁଚିବା କିମ୍ବା ପଳାୟନ କରିବା ଅଯଥାରେ
କାତରତା ଦେଖାଇବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ ।

ମୁ ଯୁଆଡେ ଯାଏଆସେ ପଛେ
ପୃଥକ ହେବ ଭିନ୍ନଏକ ଜୀବନ୍ତ ଦିନ ।
ଖାଲିଦେହେ ନଈ ପହଁରିବା ରାସ୍ତାରେ ଦୌଡିବା
ଏପରି ଉପରବେଳା ଚାଲିଯିବ ସେ ଲୋକର
ଅତୀତଦିନ ଗୁଡିକ ଏଭଳି ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ ହୋଇଥିଲା ।
ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଚାଲୁଥିଲା,ଝାପ୍ସା ରାତିରେ
ଲୁଚକାଳି ଖେଳି ବୁଲେ ତାରାସହ , ନିଜ ଛାଇସହ
ଖୋଜିବୁଲୁ ଥାଏ ନିରପରାଧୀ ଲତା ଗହଳରେ ଛପିଥିବା ଜ୍ୟୋସ୍ନାକୁ ଧରିବାକୁ ।
ସେ ଚାଲିବ ସେମିତି ଖାଲିପାଦରେ,
ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନର ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ମୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ ସମୟ ପରି
ମୁର୍ଦ୍ଦାରଙ୍କ ସହରରୁ ପର୍ବତଙ୍କ ଶିଖରେ ଘଟିଥିବା ରୂପାନ୍ତରରେ ।