ସୂର୍ଯ୍ୟ ଡୁବି ସାରିଲାଣି,
ହେଲେ, ଏବେବି ଆକାଶରେ
ଲୋହିତ ଆଭାର ଛଟା,
ଯଦିଓ ଫିକା ପଡି ଆସିଲାଣି,
ତଥାପି,
ଅନ୍ଧାରକୁ ଅଟକେଇ ରଖିଛି ।

ଚା କପ୍ ସାଥେ ଘରଣି ଆସିଲେ,
କହିଲେ ସଂଜ ବତୀ ପାଇଁ
ଡେରି ହୋଇ ଗଲା,
ରାଗିନ ତ ସେ ପାଇଁ ?

ବହିରୁ ମୁହଁ ଉଠେଇ,
ଚଷମା ଫାଙ୍କରୁ,
ଥରେ ଚା କପ୍ କୁ,
ପୁଣି ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲି ।

ଜୀବନର ଏଇ ଶେଷ ପହରରେ
ଏବେ ବି ସେଇ ଲାବଣ୍ୟ,
ଦିପ୍ତିମୟୀ ଦେବୀର କାନ୍ତି ।

ଡୁବିଲା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲୋହିତ ଆଭା,
କେତେ ସୁନ୍ଦର ସତେ,
ଏ କରୁଣାମୟୀ ଦେବୀ ।

ମୋ ଘରର ଲକ୍ଷ୍ମୀ,
ଅଳ୍ପକେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ,
ନା କିଛି ଅଭିଯୋଗ କେବେ,
ନା କିଛି ମାଗୁଣୀ ।

ମମତାମୟୀ ମାଆ ସିଏ
ମୋର ଦୁଇ ସନ୍ତାନର ।

କେତେ ଯତ୍ନେ,
ମମତାର ପଣତ ତଳେ
ବଢେଇ, ଉଡେଇ ଦେଲା,
ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଗଗନେ, କହିଲା,
ଯାଅ ଜିତି ଯାଅ ସଂସାରକୁ,
ଖୁସି ରୁହ, ଯେଉଁଠି ବି ରୁହ ।

ସଂଜ ସକାଳରେ,
ମନ୍ଦି ରେ ଦୀପ ଜାଳେ,
କେବଳ ଏତିକି ମାଗେ,
ହେ ପ୍ରଭୂ !
ମୋ ପିଲାଙ୍କୁ ଖୁସିରେ ରଖ ।

କହିଲି, ବସ ଟିକେ ମୋ ପାଖେ,
ତାଙ୍କ ହାତକୁ ମୋ ହାତରେ,
ଜାବୁଡି ଧରିଲି,
କହିଲି, ରାଗିବି କାହିକି ?

ତୁମେ ଥକି ଯାଉନ,
ଏ ବୟସରେ ଏତେ ଖଟଣି ?

କେହି ନାହିଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଟିକେ।

କେତେ ସେବା କରୁଛ ମୋର,
ସାରା ଜୀବନ ତ,
ସେବିକା ଟିଏ ହୋଇ ରହି ଗଲ,
ତୁମକୁ ରାଣୀ କରି ରଖିବି
କଥା ଦେଇ ଥିଲି ।