ଶୁଭ୍ର ଶଙ୍ଖର ନାଭିମଣ୍ଡଳରେ ବିଜେ କେଉଁ ମହାଶୂନ୍ୟ,
କୁଡ଼ୁଆ ଭିତରେ ବ୍ରହ୍ମ ସାଉଁଟି ଓଡ଼ିଶା ହୋଇଛି ଧନ୍ୟ ।
ନୀଳାଦ୍ରିନାଥର କରୁଣା କଣିକା ଅନ୍ନର ରୂପ ଘେନି,
ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ ସାରା ମୁକତି ବିକଇ, ବାଛେନାହିଁ ଦୀନ ମଣି ।
ଉତ୍କଳ ଭାଷାର ସାରସ୍ୱତ ସ୍ରୋତ, ପ୍ରାଚୀନ ଏ ଇତିହାସ,
ଅବଢ଼ା ପସରା ଖୋଜି ବୁଲେ ସେହି ମହାସଂହତିର ଚାଷ ।
ସାହିତ୍ୟର ସୀମା ପାରି ହୋଇଯାଏ ଶ୍ରୀମୁଖର ଗୋଟିଏ ହସେ,
ସେହି ଗରାସରେ କୋଟି କୈବଲ୍ୟର ଅମୃତ ଲହରୀ ଭାସେ ।
ଜାତି-ଅଭିମାନ ପୋଡ଼ି ପାଉଁଶ ହୁଏ ସେହି ପାକଶାଳା ନିଆଁ ପ୍ରକାଶେ,
ସୁଆର-ମହାସୁଆର ହାତ ଦେଲେ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଆସି ଭୋଗେ ବସେ ।
ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାଣର ଶେଷ ବିଶ୍ୱାସ ସେ, କ୍ଷେତ୍ରର ସେହି ମହକ,
ନାମ ସଂକୀର୍ତ୍ତନେ ଭିଜିଯାଏ ନେତ୍ର, ଦୂରେ ସବୁ ଅହଂକାର କୁହୁକ ।
ଶବ୍ଦର ସଂସାର ଶୂନ୍ୟ ମନେହୁଏ, ଭାବନା ବି ଆଜି ହାରେ,
ଶବ୍ଦହୀନ, ଜ୍ଞାନଶୂନ୍ୟ କବି ମହେଶ ସମର୍ପିତ ସେହି ଦ୍ୱାରେ ।
