ଅଭିମାନ ଜାହିର କରିବାକୁ ହେଉ,
ଅବା ଖୁସି ବାଣ୍ଟିବାର ଅଭିପ୍ରାୟ
ଦୁଃଖ ଜଣାଇବାର ଉତ୍କଣ୍ଠା ହେଉ
ଅବା ହୋଇଥାଉ ଅନୁକମ୍ପା ଜଣାଇବାର ମୋର
ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ଦରକାର, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଲାଗି
ଜୀବନର ଲମ୍ୱ ରାସ୍ତାରେ ।
ସପନ ଜଗାଇବାର ଅଭୀପ୍ସା
ସପନରେ ହଜିଯାଏ,
ଖୁସିରେ ମସ୍ଗୁଲ୍ ହେବାର ନିଶା
ଭାବନାରେ ରହିଯାଏ
ତଥାପି ବି ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ଆବଶ୍ୟକ
ଥାପିବାକୁ ପ୍ରତିଛବି ତା’ର ।
ଆଶାର ପଣତ ତଳେ ସାଇତା
ଯେତେ ସବୁ ଛୋଟ ବଡ଼ କଳୀକା
ସବୁ ଲୁଚି ଲୁଚି ଆଖି ମେଲୁଥାନ୍ତି
ଆଗାମୀ ତିଥିରେ ସବୁ ବିକଶିତ ହେବାର
ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥାନ୍ତି. . .
ତଥାପି ଦରକାର ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ଲାଗି. . . ।
ସେଇ କ୍ଷଣିକରେ ଜୀବନର ନୂଆ
ରଙ୍ଗ ନେଇ ରଙ୍ଗାୟିତ କରିବାକୁ
ଜୀବନଗତିକୁ, ସାଥୀଟିଏ ଦରକାର
କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଲମ୍ୱା ବିଚାର ମଧ୍ୟରେ
ରୋକ୍ଠୋକ୍ ହୋଇ ଚାଲିବାର ପ୍ରୟାସ
ଠିକ୍ ହୋଇ ରହିଥାଏ. . .
ତଥାପି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦରକାର
ତା’ର ଶୁଭାରମ୍ଭ ଲାଗି. . . ।
ଜୀବନର ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରାନ୍ତର ମଧ୍ୟେ
ଦେଖା କେବେ ହୋଇଗଲେ. . .
ହଜିଲା ଅତୀତ ସହ,
କେତେ ଲୁହ. . . ଆଉ. . . ଦୁଃଖ ଆସିଥାଏ
ଖୁସିର ପଥର ତଳୁ ଆର୍ଦ୍ରତାର
ଢେଉ ଖେଳିଯାଏ
ହେଲେ ବି ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ଦରକାର
ଲୁହକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ।
ସନ୍ଦିହାନ ଏଇଠି ସବୁ କିଛି ଏଇ
ବିଚିତ୍ର ସୃଷ୍ଟିରେ. . .
ବେପରୁଆ ଭଙ୍ଗୀ ସମୟର
ତଥାପି ବି ବଞ୍ଚିବାର ଲାଗି
ଜୀବନରେ ଜିତିବା ଲାଗି
ମୁହୂର୍ତ୍ତଟିଏ ଆବଶ୍ୟକ ନିହାତି
ଆବଶ୍ୟକ. . . ।
