ଯୁଗାବଧି ଲଢ଼ିଲି ତ କେତେ
ଭୋକ ପାଇ,
ହେଲେ ପାରିନାହିଁ କେବେ
ସମ୍ମୁଖ ଯୁଦ୍ଧରେ
ଭୋକକୁ ପରାହତ କରି ।
ଲଢ଼ିଛି, ଦେହଟାକୁ ମାଟିକରି
ଆଖି ଦି’ଟାକୁ ଲୁହା କରି
ଆଉ ଛାତିକୁ ପଥର କରି. . .
ତଥାପି. . . ଯାଇଛି ମୁଁ ହାରି
ଖାଲି ହାରି ନାହିଁ,
ବରଂ ଭୋକର ଗୁଳିଚୋଟ ଖାଇ
ରକ୍ତ ସବୁ ମୋ ଦେହରୁ
ପାଣି ହୋଇ ନିଗିଡ଼ ଯାଇଛି ତ
ଭୋକର ଶରାଘାତରେ
ଅନ୍ତବୁଜୁଳା, କଲିଜା ପଦାକୁ
ପିଚିକି ପଡ଼ିଛି, ଆଉ. . .
ବାରବାର ଭୋକର
ଶକ୍ତ ଗଦା ପ୍ରହାରରେ
ସଂଜ୍ଞାହୀନ ହୋଇ, କର୍ମଭୂଇଁ ପରେ
ତାଟିଆ କାମୁଡ଼ି ହିଁ ପଡ଼ି ରହିଛି ।
ହାରୁ ନାହିଁ ଭୋକ କି
ସରୁନାହିଁ, କରମର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ
ଜିଇଁବାର ଯୁଗାନ୍ତକ ଯୁଦ୍ଧ ।
କେହି ଜଣେ ଦେଶଭକ୍ତ
ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ କହିଥିଲା,
ଥୟଧର ହେ, ଚକ୍ରଧର. . .
ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲେ ଯାଇଁ
ଭୋକ ନିଶ୍ଚେ ତୋର
ହୋଇଯିବ ଦୂର ।
ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା,
ସର୍କାର ପରେ ସର୍କାର ଗଢ଼ା ହେଲା,
ପ୍ରଗତିର ରଥଚକ ଗଡ଼ିଚାଲିଲା,
ଆଗକୁ. . . ଆହୁରି ଆଗକୁ. . .
କିନ୍ତୁ କାହିଁ, ଏ ଯାଏଁ ତ
ମରି ନାହିଁ ଭୋକ, କି
ପୁରୁ ନାହିଁ ପେଟ ।
ଭୋକର ନିଧନ ପାଇଁ ଏବେ
ଚାଲୁଅଛି ଦୋହଲ୍ଲା, ପାଟିତୁଣ୍ଡ
ଆଉ ବିଧାନସଭାରେ ଭାରି ହଟ୍ଟଗୋଳ,
ଆଗପଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଏଇ ଆମ
ସର୍କାର ଘୋଷଣା କରିଦେଲେ,
ଯଦି ମରୁ ନାହିଁ ଭୋକ,
ଦେଇଦିଅ, ଟଙ୍କିକିଆ ଚାଉଳର ବ୍ରହ୍ମଅସ୍ତ୍ର
ବ୍ରହ୍ମଅସ୍ତ୍ରର ଅଫେରନ୍ତା ବାଣରେ. . .
ନିଶ୍ଚେ ନାଶ ଯିବ ଅଜର ଅମର ଭୋକ ।
