ଆଉ ଥରେ ଢାଙ୍କି ଦିଅନ୍ତୁନି ମା’
ମୋତେ ତୋର ପଣତ କାନିରେ
ମୋ ରୂପକୁ ଖିନ୍ଭିନ୍ କରୁଥିବା
କଟାକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିରୁ
ଯେଦିନ ତୁ ରଖୁଥିଲୁ ଦୂରେ ।
ମୁକ୍ତିର କଥା କହି କାନେ
ଚାଲିବାର ପଥ ଦେଖାଇଲୁ,
ଫଗୁଣର କୋମଳ ଫୁଲରେ
ଏ ମୁଖରେ ହସ ଫୁଟାଇଲୁ
ବିପ୍ଳବର ରକ୍ତ ଗଙ୍ଗା ବୁହାଇଲୁ
ଏ ଦେହର ପ୍ରତି ଧମନୀରେ,
ତଥାପି ପାରୁନି ଚାଲି
ମନ ଖୋଲି ପାରୁନି ବି ହସି
ସ୍ରୋତସ୍ୱିନୀ ଗଙ୍ଗା ଏବେ
ବିଷ ପାଲଟୁଛି
ଅବିଶ୍ୱାସର ଯେତେ ଚୁକ୍ତି
ଯେତେ ସ୍ୱଗତୋକ୍ତି
ଶୈଶବଠୁ, ଏବେ ବି ବିପଦ ମୋର
ଏ ଜୀବନ, ଏ ଯୌବନ
ମୁହୂର୍ତ୍ତର ପ୍ରତିଟି ଧାରାରେ
ଶାନ୍ତିର କପୋତ ମରେ
ବଞ୍ଚିବାକୁ ଭାରି କଷ୍ଟ ଲାଗେ
ଗୁଳିଗୋଳା
କ୍ରୁର ତାଡ଼ନାରେ ।।
ଜୀଇଁବାର ପଥ ରଦ୍ଧ
ଆଗରେ ସନ୍ତ୍ରାସବାଦୀ
ଚାରିକଡ଼େ ବେଢ଼ିଛନ୍ତି ଉଗ୍ର ।
ଅବିଶ୍ୱାସର ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଶନର
ଜୀବନ ମୋ ହୁଅଇ ବ୍ୟଥିତ ।
କେମିତି କହିବି କହ
ମୁକ୍ତିର ସ୍ଲୋଗାନ୍ ଦେଇ
ଏମିତି ଏ କ୍ଷତାକ୍ତ ଦେହରେ
ଶତ ଶତ ଅନୁରୋଧ,
ପୁଣିଥରେ ଫେରନ୍ତିନି
ତୋର ସେଇ ଶାନ୍ତିର କୋଳକୁ
ଅଭୟର ପଣତ କାନିକୁ
ବଞ୍ଚିବାର ଉଦ୍ଦୀପନା ନେଇ ।
