ଲୁହ, ଲୁହ, ଲୁହ
ଲୁହ ନୁହେଁ ସେ ମନର ପରିଭାଷା !
ଯାହା ଝରିଥାଏ,
କିଛି ଅତୀତ, କିଛି ବର୍ତ୍ତମାନ,
ପୁଣି କିଛି ପ୍ରେମ, କିଛି ଘୃଣା ରେ ।

ସେ ତ ଅସୀମ ସାଗରର,
ମାପ କାଠି ।
ଗଭୀର ନଦୀ ଟିର,
ସ୍ରୋତ ଝରା ।

କିଏ କେବେ ଅତ୍ୟ ଅଧିକ ଖୁସି ରେ
ଝରାଏ ସେ ଲୁହର ମୁକୁତା,
ଆଉ କିଏ ଯନ୍ତ୍ରଣାର କୋଠରି ରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ,
ଢାଳିଦିଏ ଦୁଇ ବୁନ୍ଦା ଅସାନ୍ତ ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ।

ହେଲେ କେବେ ସେ ଲୁହ
ଛଟପଟ କରିଦିଏ,
ଶାନ୍ତ ମଣିଷର ସ୍ତବଧ ପରିବେଶକୁ ।
ଛାତି ତଳେ ଚାପି ରଖେ କୋହକୁ ।

କାଳେ କିଏ ଦେଖିନବ,
ତାର ଦୁର୍ବଳ ପଣକୁ ।
କେବେ ଯଦି ଅଟହାସ୍ୟ କରିବ,
ସେଇ ଦରଭଙ୍ଗା ଦରଦି ମଣିଷକୁ ।

କିନ୍ତୁ!
ସେ କଣ ବା କରି ପାରିବ ?
ଲୁହ ତ ଅସରନ୍ତି ଝରଣାର,
ଝର ଝର ପ୍ରପାତ ।
ପୁଣି ଅସ୍ତିର ସମୁଦ୍ର ସୁଆର ଗତିପଥ,
ତାକୁ ବା କିଏ ରୋକି ପାରିବ ।

ପୁଣି ଆଉ କେବେ ଇଚ୍ଛା କରେ ,
ଖୋଲା ଆକାଶର ବୁକୁ ତଳେ ।
ଆଉ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ବିହୁନ,
ମାଟି ମାଆର କୋଳରେ ।
ମନ ଭରି ଲୁହ ଢାଳି ଦବ,
ଭିଜେଇ ଦବ ସେଇ
ଆପଣାର ମାଟି ମାଆକୁ ।