ବା – ବାଦଲ ପରି ନରମ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ,
ପା – ପାହାଡ଼ ପରି ସେ ଦୃଢ଼ ଓ ଶକ୍ତ।
ଉପରୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗନ୍ତି କଠୋର,
ହେଲେ ମନ ତାଙ୍କର କୋମଳ ଓ ସ୍ନେହଭରା ।

ମା’ ଆଙ୍ଗୁଳି ଧରି ଚାଲିବା ଶିଖାନ୍ତି,
ବାପା ଜୀବନର ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଶିଖାନ୍ତି ।

ମା’ ସ୍ନେହରେ ମନକୁ ଜିତିନିଅନ୍ତି,
ବାପା ତାଗିଦ କରି ଭଲ ମଣିଷ ହେବାର ପାଠ ପଢ଼ାନ୍ତି ।

ବେଳେବେଳେ ଲାଗୁଥିଲା,
ବାପା ଏତେ କଠୋର କାହିଁକି ?

ଛୋଟ ଛୋଟ ଭୁଲରେ ବି କାହିଁକି ଡାକି ବୁଝାନ୍ତି ?
ହେଲେ ଆଜି ବୁଝୁଛି,

ତୁମର ସେହି କଠୋରତା ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା
ଆମ ପ୍ରତି ଅସୀମ ଭଲପାଇବା ଓ ଚିନ୍ତା ।

ନା କେବେ ତୁମେ ତୁମ ଭଲପାଇବାକୁ
ଦୁନିଆ ଆଗରେ ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହିଁଛ,
ନା କେବେ ନିଜ ତ୍ୟାଗର ହିସାବ ରଖିଛ ।

ଚୁପଚାପ ସବୁ ଦାୟିତ୍ୱ ବହନ କରିଛ,
ଆମ ଖୁସି ପାଇଁ ନିଜ ଖୁସିକୁ ଭୁଲିଯାଇଛ ।
ପିଲାଦିନେ ଯାହା ଦରକାର ହୁଏ,
ସବୁକିଛି ଆଣି ଦେଇଛ ।

ନିଜର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦମନ କରି,
ଆମ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଛ ।

କେତେଥର ନିଜେ ଉପାସ ରହି,
ଆମ ପେଟ ଭରିଛ ।